بهینه سازی استفاده از شربت ذرت برای تولید اندوگلوکانازII نوترکیب در مخمر متیل دوست
دوره 8، شماره 2، پاییز 1396، صفحه 43-52
سید مجتبی جعفری منش، حمید راشدی، ساره ارجمند، سیدامید رعنایی سیادت
چکیده سلولاز یکی از آنزیمهای صنعتی است که با اقبال جهانی به تولید بیواتانول نسل دوم، تولید و استفاده از آن بیش از پیش مورد توجه قرار گرفته است. سلولاز توسط ارگانیسمهای متعددی همچون قارچها، باکتریها، حشرات و گیاهان تولید میشود. با افزایش در مصرف این آنزیم و لزوم کاهش قیمت آنزیم برای تولید بیواتانول نسل دوم، تولید نوترکیب این آنزیم مورد توجه قرار گرفته است. در این مطالعه با بررسی شربت ذرت به عنوان منبع نیتروژن اصلی و همچنین منبع کربن دوم پس از گلیسرول، محیط کشت نیمه معینی برمبنای محیط کشت نمکی SYN6 طراحی شده است. سپس تولید زیستتوده و تولید یکی از انواع پرکاربرد از آنزیمهای سلولاز به نام اندوگلوکانازII در مخمر متیل دوست هانسنولا پلیمورفا (ه. پلیمورفا) بهینه شدهاست. طراحی آزمایشات با روش یک فاکتوری انجام شده است و بهینهسازی با روششناسی رویهپاسخ صورت پذیرفته است. نتایج آزمایشات نشان دادهاست که شربت ذرت در درصد وزنی حجمی 5/5% و 15/6% به ترتیب نقاط بهینه تولید زیست توده و تولید آنزیم اندوگلوکاناز هستند. شرایط بهینه محیط جدید در مقایسه با محیط SYN6 تولید زیست توده را 4/41% و تولید آنزیم نوترکیب را 7/69% افزایش داده است.
