دانشگاه تربیت مدرس زیست فناوری 2322-2115 4 1 2013 05 22 A Hepatic Differentiation Matrix Establishment for Improving the Attachment and Proliferation of Mesenchymal Stem Cells طراحی و ساخت بستر تمایز کبدی برای بهبود چسبندگی و تکثیر سلول‌های بنیادی مزانشیمی 1 14 22292 FA سحر خواجه دانشگاه تربیت مدرس عباس صاحبقدم لطفی دانشگاه تربیت مدرس افشین محسنی فر دانشگاه تربیت مدرس وحید رزبان پژوهشگاه ملی مهندسی ژنتیک و زیست فناوری Journal Article <span>Most patients with liver diseases are in the waiting list of liver implantation for a long period of time <span>because of the lack of enough donors. Liver differentiation potential of Mesenchymal Stem Cells <span>(MSCs) is a new perspective in curing these patients. Tissue engineering improves hepatocyte <span>differentiation by coating the culture surfaces with Glycosaminoglycans (GAGs) such as Heparan <span>Sulfate (HS). Cell detachment and death during hepatogenic differentiation hamper the efficiency of <span>cell therapy. This study aims to establish a matrix. mimicking the liver extracellular matrix, which <span>supports the attachment and proliferation potential of MSCs, as well. <span>Collagen was physically coated on polystyrene plates. Collagen-GAG matrix was constructed by <span>covalently immoblizing the HS molecules on collagen by EDC. Cell attachment and proliferation were <span>evaluated by direct cell-counting and MTT methods. <span>GAG presence on collagen was verified by Safranin O staining. Comparisons showed that the <span>highest attachment belonged to collagen, collagen-HS and polystyrene, respectively. Collagen matrix <span>showed also the highest cell proliferation. Collagen-GAG provided more suitable matrix for cell <span>proliferation compared to polystyrene. <span>The results further showed that biomimicked collagen-GAG matrix supports superior attachment <span>and viability for MSCs compared to polystyrene.</span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span></span><br style="font-style: normal; font-variant: normal; font-weight: normal; letter-spacing: normal; line-height: normal; orphans: 2; text-align: -webkit-auto; text-indent: 0px; text-transform: none; white-space: normal; widows: 2; word-spacing: 0px; -webkit-text-size-adjust: auto; -webkit-text-stroke-width: 0px;"><br class="Apple-interchange-newline"></span> بیشتر بیماران کبدی مدت زیادی منتظر عضو پیوندی خواهند بود. توانایی سلول‌‌های بنیادی مزانشیمی در تمایز به سلول‌‌های شبه‌کبدی امید تازه‌ای برای درمان بیماری‌‌های کبدی است. مهندسی بافت، تمایز کبدی را با اتصال گروه‌‌های گوناگون مانند گلیکوزآمینوگلیکان‌‌هایی همچون هپاران‌سولفات به سطوح کشت، بهبود داده است. در تمایز کبدی، جدا شدن و مرگ سلول‌‌ها مشکلی است که کارایی سلول‌درمانی را کاهش می‌دهد. هدف این مطالعه، طراحی و ساخت بستری با الگوبرداری از ماتریکس خارج سلولی کبد است که بتواند از چسبندگی و تکثیر سلول‌های بنیادی مزانشیمی حمایت کند. در این پژوهش، کلاژن به‌گونه‌ای فیزیکی روی سطح ظروف کشت پلی‌استیرنی پوشش داده شد. برای تهیه‌‌ی بستر کلاژن-گلیکوزآمینوگلیکان، مولکول‌‌های هپاران‌سولفات، به صورت کووالان به‌وسیله‌ی EDC به کلاژن متصل شد. میزان چسبندگی سلول به روش شمارش سلولی و تکثیر سلول به دو روش شمارش سلولی و MTT بررسی شد. وجود گلیکوزآمینوگلیکان روی کلاژن به‌وسیله رنگ‌آمیزی با سافرونین o تأیید شد. نتایج نشان داد که بیشترین میزان چسبندگی سلول‌‌ها به ترتیب مربوط به ماتریکس کلاژن، کلاژن-هپاران‌سولفات و پلی‌استیرن است. بستر کلاژن نیز بیشترین میزان تکثیر سلولی را نشان می‌دهد؛ پس از آن، ماتریکس کلاژن-هپاران‌سولفات توانست بستر مناسب‌تری نسبت به سطح پلی‌استیرن برای تکثیر سلول‌‌ها فراهم کند. این مطالعه نشان می‌دهد که ماتریکس شبیه‌سازی‌شده کبدی با استفاده از کلاژن همراه با گلیکوزآمینوگلیکان می‌تواند چسبندگی و ماندگاری سلول‌‌های بنیادی مزانشیمی را در سطح بهتری در مقایسه با سطوح معمولی کشت سلولی حمایت کند. https://biot.modares.ac.ir/article_22292_e9277b4c7ff99a69b9cc2a7083543612.pdf