دانشگاه تربیت مدرس زیست فناوری 2322-2115 11 3 2020 09 22 A review of fibrin applications and it’s derivatives in wound healing and tissue engineering مروری برکاربردهای فیبرین و مشتقات آن در ترمیم زخم و مهندسی بافت 15 22 22577 FA شهریار حسن نیا نویسنده آزاد مینا بحری نویسنده وابسته فاطمه گشتاسبی نویسنده آزاد بهاره دبیرمنش عضو هیت علمی Journal Article 1970 01 01 Fibrinogen is a major component of the coagulation cascade following tissue damage and rapidly forms an insoluble fibrin scaffold. Fibrin is a filamentous biopolymer that naturally forms from fibrinogen polymerization during blood clotting. After tissue damage and coagulation cascade initiation, soluble fibrinogen polymerization by thrombin enzymebegins and forms an insoluble fibrin network and blood clots with platelets. This fibrin network is crucial for the development of homeostasis after tissue damage. This biopolymer also plays a key role in the wound healing as a temporary scaffoldand due to its unique structural properties and physiological function; it is used in reconstructive medicine. Fibrin is able to absorb extracellular matrix proteins (ECM) such as fibronectin and growth factors. The main types of fibrin scaffolds like platelet-rich fibrin (PRF) and platelet-rich plasma (PRP) are being used as autologous biomaterials in reconstructive medicine, wound healing, orthopedics and skin reconstruction and cosmetic sciences. Fibrin derivatives and degradation products also play an important role in the process of wound healing by stimulating cell infiltration and tissue regeneration and they are being widely used in developing new products as a biological material for over a century.<strong><span dir="RTL"></span></strong><br> <br> <br> <strong><span dir="RTL"></span></strong> فیبرینوژن یکی از اجزای اصلی آبشار انعقادی است و به دنبال آسیب بافت، به سرعت، داربست نامحلول فیبرینی را تشکیل می دهد. فیبرین یک زیست پلیمر رشته‌ای است که به طور طبیعی در هنگام لخته شدن خون از پلیمریزاسیون فیبرینوژن تشکیل می شود. پس از آسیب‌های بافتی و شروع آبشار انعقادی، پلیمریزاسیون فیبرینوژن محلول توسط آنزیم ترومبین در یک شبکه فیبرین نامحلول آغاز و با همراهی پلاکت ها، لخته خون را تشکیل می دهند. این شبکه فیبرین برای ایجاد هموستاز پس از آسیب بافتی بسیار حایز اهمیت است. این زیست‌ پلیمر بدن همچنین به عنوان یک داربست موقت در ترمیم زخم نقش اصلی را ایفا می کندوبه دلیل ویژگی ساختاری و عملکرد فیزیولوژیک منحصربفرد خود، در پزشکی بازساختی مورد استفاده قرار میگیرد. فیبرین قادر به انتقال پروتئین های ماتریس خارج سلولی <span dir="LTR">(ECM)</span>مانند فیبرونکتین و فاکتورهای رشد است. از انواع داربست های اصلی فیبرینی مانند فیبرین غنی از پلاکت <span dir="LTR">(PRF)</span>و پلاسمای غنی از پلاکت <span dir="LTR">(PRP)</span>به عنوان زیست مواد اتولوگ در پزشکی بازساختی، ترمیم زخم، ارتوپدی و درمان‌های بازسازی و زیبایی پوست مورد استفاده قرار می‌گیرند. مشتقات و محصولات تخریب فیبرین نیز با تحریک نفوذ سلول ها و بازسازی بافت، نقش مهمی در روند ترمیم زخم ایفا می کنند و آنها به طور گسترده به عنوان ماده بیولوژیکی در توسعه محصولات جدید برای بیش از یک قرن مورد استفاده قرار گرفته اند.<br> https://biot.modares.ac.ir/article_22577_3d5ac5d089b2a3265e292f374567eacf.pdf