جستجو در مقالات منتشر شده
۶ نتیجه برای بهاروند
فاطمه شهریاری، شریف مرادی، مهدی توتونچی، لیلا ستاریان، سید جواد مولی، حسین بهاروند،
دوره ۱۰، شماره ۳ - ( تابستان ۱۳۹۸ )
چکیده
اهداف: سلولهای اپیتلیالی رنگدانهدار شبکیه (RPE) در حفظ سلامت و عملکرد شبکیه نقش مهمی ایفا میکنند، بهطوری که نقص در عملکرد یا سلامت این سلولها علت بیش از ۲۰۰ نوع بیماری دژنراسیون شبکیه است. یافتن مسیرهای پیامرسانی و زیستی مربوط به تمایز RPE میتواند در تولید این سلولها مفید واقع شده و امکان کاربرد کلینیکی خواهد داشت.
مواد و روشها: در مطالعه حاضر در مرحله اول با استفاده از انتخاب مجموعه ژنهای هدف از اشتراک سه پایگاه داده پیشبینیکننده ژنهای هدف microRNA و اجتماع مجموعه حاصل با پایگاه داده تجربی ژنهای هدف microRNA، ژنهای هدف با ضریب اطمینان بالاتری انتخاب شدند. در مرحله بعدی با انطباق ژنهای هدف با ژنهای دارای افزایش بیان در همان شرایط سلولی سعی شد تا عامل وابستگی اثر microRNA به شرایط ترانسکریپتوم در نظر گرفته شود. در ادامه از اشتراک نتایج چندین پایگاه داده مسیریابی مختلف در کنار هم استفاده شد تا آنالیز دقیقتر و جامعتری از مکانیزم اثرگذاری microRNAهای مورد مطالعه ارایه شود.
یافتهها: در این مطالعه سعی شده است تا شبکه ژنی تحت کنترل miR-۲۰۴-۵p و miR-۲۱۱-۵p، دو microRNA موثر در سلولهای RPE، را تا حد زیادی شبیهسازی کرده و فرآیندهای زیستی و مسیرهای پیامرسانی درگیر را مورد بررسی قرار دهیم.
نتیجهگیری: نتایج این مطالعه نشان داد این دو microRNA در سلولهای RPE در تنظیم زیرساختهای ترشحی، اتصالات و اسکلت سلولی و مسیرهای درگیر در التهاب و پاسخ زخمی بهطور خاص در مسیر TGF-β۱ نقش ایفا میکنند.
فهیمهسادات حسینی، بهرام محمدسلطانی، حسین بهاروند، سامان حسینخانی،
دوره ۱۰، شماره ۴ - ( پاییز ۱۳۹۸ )
چکیده
ژن SPTBN۴ از اعضای خانواده پروتئینی اسپکترین در فرآیندهای مختلف سلول از جمله چرخه سلولی، تکوین سلولهای عصبی و غیره نقش ایفا میکند. اخیراً یک miRNA جدید در این ژن SPTBN۴ پیدا شده که در پایگاه NCBI به ثبت رسیده است. هدف از مطالعه حاضر، بررسی بیان این miRNA، با نام SPTBN۴-miR۱ در روند تمایز سلولهای بنیادی کارسینومای جنینی NT۲ و همچنین بررسی اثر بیشبیانی آن بر روند تمایزی این سلولها است. نتایج RT-qPCR بیانگر آن بود که SPTBN۴-miR۱-۵p و SPTBN۴-miR۱-۳p در روند تمایز عصبی افزایش بیان معنیداری را از روز سوم شروع و تا روزهای ۸ و ۱۴ تمایزی نشان میدهند. سپس، بعد از بیش بیان پیشساز SPTBN۴-miR۱ در سلولهای NT۲ و تیمار با رتینوئیکاسید، بررسی بیان مارکرهای پرتوانی و تمایزی، بیانگر نقش SPTBN۴-miR۱-۵p و SPTBN۴-miR۱-۳p در پیشبرد تمایز و خروج از حالت پرتوانی بود. به نظر میرسد با انجام مطالعات بیشتر و پیداکردن اهداف احتمالی این miRNAها، میتوان به یک مارکر تمایزی دست یافت و از آن برای بهبود روند تمایز بهره برد.
سمانه پورسعید، محمدرضا کلباسی، سیده نفیسه حسنی، گرو یوشیزاکی، حسین بهاروند*،
دوره ۱۱، شماره ۴ - ( پاییز ۱۳۹۹ )
چکیده
این مطالعه با هدف تولید ماهی کایمر حاصل از پیوند درون صفاقی SSCs ماهی آزاد دریای خزر به لاروهای تازه تفریخ شده قزلآلای رنگین کمان اجرا گردید. سلولهای اسپرماتوگونی از بافت بیضه ماهی آزاد ۸ ماهه با روش هضم آنزیمی استخراج شدند. از روش حذف تمایزی برای تخلیص سلولهای اسپرماتوگونی استفاده شد. پس از ۴۸ ساعت کشت در محیط L۱۵ حاوی سرم ۱۰%، سلولهای لایه رویی جمع آوری و با رنگ فلورسنت غشایی PKH۲۶ رنگ آمیزی شدند. سلولها به حفره صفاقی لاروهای تازه تفریخ شده قزل آلای رنگین کمان پیوند شدند. لاروها ۱۵ و ۳۰ روز پس از پیوند با استفاده از میکروسکوپ فلورسنت مورد بررسی قرار گرفتند. ۱۸۰ روز ماه پس از پیوند گناد ماهیان پیوند شده برای آنالیزهای مولکولی استخراج شدند. سلولهای پیوند شده به سمت گناد در حال تکوین قزل آلای رنگین کمان مهاجرت و کلون زایی کردند. حضور سلولهای ماهی آزاد دریای خزر در ۴/۴۱ درصد از گناد ماهیان قزل آلای رنگین کمان با استفاده از PCR تایید شد. نتایج این مطالعه برای اولین بار پیوند موفقیت آمیز بین گونهای را در قزل آلای رنگین کمان نشان داد. این مطالعه نشان داد که سلولهای سوماتیک قزل آلای رنگین کمان قادرند سلولهای اسپرماتوگونی ماهی آزاد دریای خزر را حمایت کنند. پیوند بین گونهای سلولهای اسپرماتوگونی دریچه جدیدی را برای حفاظت نژادهای کمیاب و گونههای در معرض تهدید گشوده است بنابراین پیوند SSCs به عنوان یک روش کاربردی برای حفاظت ذخایر ژنتیکی این گونه با ارزش قابل پیشنهاد می باشد.
دوره ۱۲، شماره ۶ - ( ۱۲-۱۳۹۱ )
چکیده
چکیده- کاربیدبور (B۴C) با داشتن خواصی عالی چون سختی بالا، دانسیته کم و سطح مقطع بالا برای جذب نوترون، کاربردهای زیادی در تاسیسات هسته ای و صفحات زرهی سبک وزن دارد. با توجه به عدم زینترپذیری مناسب کاربیدبور، از رزین فنولیک (کربن) به عنوان کمک زینتر برای این سرامیک استفاده شده است. نمونه های بدون افزودنی و حاوی ۵٪ وزنی رزین فنولیک تهیه شده و در دمای ۲۲۰۰ به مدت یک ساعت زینتر شدند و خواص فیزیکی و مکانیکی نمونه های مذکور بررسی شد. دانسیته نسبی نمونه های شامل ۵٪ وزنی رزین فنولیک برابر ۹۵٪ و برای نمونه¬¬های فاقد افزودنی برابر ۸۲% دانسیته تئوری بدست آمد. همچنین افزایش قابل توجهی در بهبود خواص مکانیکی آنها نسبت به نمونه های فاقد افزودنی مشاهده شد؛ بطوریکه استحکام خمشی از ۲۶۴ به MPa۳۱۸، مدول الاستیسیته از ۴۴۵ به GPa۴۶۵، سختی ویکرز از ۳۰۲۰ به GPa۳۱۵۰ و مقادیر چقرمگی شکست از ۶/۲ به ۲/۴ بهبود یافت.
دوره ۱۳، شماره ۲ - ( ۲-۱۳۹۲ )
چکیده
چکیده- یکی از روشهای نو و پرکاربردی که اخیراً جهت تعیین چقرمگی شکست مواد ترد ابداع شده است؛ استفاده از روش تست ویکرز و معادلات ارائه شده در این راستاست. تنوع معادلات این روش، زیاد و عموماً بر پایه اصل ارتباط دهی بین طول ترکهای ایجاد شده در اطراف بخش فرورفته ناشی از تست ویکرز در نمونه با چقرمگی شکست است. تنها یکی از معادلات ارائه شده بر پایه اصل ارتباط دهی بین سطح اثر ترکهای ایجاد شده در نمونه با چقرمگی شکست می¬¬باشد. از اینرو در این پژوهش به بررسی و بهبود دقت ضریب نیمه تجربی معادله مذکور، بکمک انجام آزمایشات برای تعیین چقرمگی شکست در نمونه های بدون افزودنی و حاوی ۵٪ وزنی رزین فنولیک پرداخته می¬¬شود. افزایش دقت ضریب این معادله، موجب وسعت کاربرد و افزایش دقت مقادیر خروجی چقرمگی شکست حاصل از این معادله را در پی دارد. نتایج بهبود دقت ضریب نیمه تجربی معادله را از ۰,۰۰۳۶۹۳ به ۰.۰۰۳۶۵۵ در پی داشت. این معادله باعث کاهش هزینههای ناشی از انجام آزمایشات در تعیین چقرمگی شکست مواد ترد مختلف خواهد شد.
دوره ۱۴، شماره ۹ - ( ۹-۱۳۹۳ )
چکیده
در این مقاله تأثیر فرایند نورد گرم بر خواص و ریزساختار کامپوزیت Al-B۴Cتولید شده به روش ریخته گری گردابی بررسی شده است. برای ساخت نمونه های کامپوزیتی، سه درصد حجمی ذرات B۴C با میانگین اندازه ذرات ۳۰۰ نانو متر به مذاب آلیاژ Al-۳۵۶ افزوده شد. عملیات نورد در دمای ۳۵۰ درجه سانتیگراد روی قطعات ریختگی حاصل از ۱۵ دقیقه اختلاط در دمای ۸۵۰ درجه سانتیگراد صورت گرفت. برای بررسی خواص فیزیکی و مکانیکی نمونههای کامپوزیتی، آزمون های تخلخل سنجی، سختی سنجی و استحکام کششی انجام گرفت. ریزساختار نمونه ها نیز به وسیله میکروسکوپ الکترونی روبشی بررسی شد. نتایج نشان دهنده کاهش میزان تخلخل، افزایش سختی و افزایش استحکام کششی قطعات کامپوزیتی نورد شده میباشد. میزان تخلخل قطعات کامپوزیتی قبل از عملیات نورد ۲/۰۵ درصد بود که پس از انجام عملیات نورد به ۰/۳۵ درصد کاهش یافته است. استحکام کششی و سختی قطعات کامپوزیتی قبل و پس از عملیات نورد نیز به ترتیب ۱۷۸ و مگا پاسکال ۲۹۳ و ۶۲ و ۱۰۱ برینل به دست آمد. همچنین عملیات نورد گرم باعث نرمتر شدن شکست نمونه های کامپوزیتی تولید شده به روش ریخته گری گردابی شد.