جستجو در مقالات منتشر شده


۸ نتیجه برای رگ‌زایی

سجاد ازگلی، فریده محمدحسنی، مهدی سجودی،
دوره ۶، شماره ۱ - ( ۱-۱۳۹۴ )
چکیده

در این مقاله اثر ضد رگ‌ زایی داروی آرتیمیزینین برای مقابله با رشد تومور سرطانی مورد بررسی قرار گرفته است.به این منظور از رویکرد مدلسازی استفاده شده است. ابتدا یکی از مدل‌ های موجود در ادبیات برای انطباق با نتایج تجربی، بهبود داده شده و سپس پارامتر های آن با استفاده از روش بیشترین شیب بر مبنای داده‌ های آزمایشگاهی جمع‌ آوری شده از موش‌ های آزمایشگاهی استخراج شده است. سپس بر مبنای مدل استخراج شده، روش پایداری لیاپانوف برای طراحی برنامه دارو دهی مد نظر قرار گرفته و یک برنامه دارو دهی برای درمان و کنترل رشد تومور سرطانی ارائه گردیده است. با استفاده از شبیه‌ سازی های رایانه ای نشان داده شده است که برنامه دارو دهی ارائه شده مناسب بوده و می‌ تواند منجر به ایجاد بهبود در روند درمان و کنترل رشد تومور سرطانی گردد. در طراحی برنامه دارو دهی مقدار سمیت داروی آرتیمیزینین نیز لحاظ شده است.

دوره ۹، شماره ۰ - ( ۱-۱۳۸۵ )
چکیده

هدف: سرطان پستان یکی از شایعترین سرطانها در زنان است. این سرطان نیز مانند سایر تومورهای توپر، در سیر تکاملی خود به‌ترتیب دارای مراحل دیسپلازی، اپیتلیالی، سرطان درجا، رگ زایی، تهاجم و متاستاز است. تشخیص سرطان پستان با روش آسیب‌شناسی، معمولاً محرز می‌شود در این تحقیق با اندازه‌گیری یکی از مهمترین و قویترین مهارکننده‌های رگ‌زایی (آنژیواستاتین) در ادرار بیماران، روشی غیرتهاجمی برای تشخیص بیماری معرفی شد. مواد و روشها: نمونه‌های ادرار اتفاقی ۱۵ بیمار مبتلا به سرطان با روش الیزا مستقیم ساندویچی۱ بهینه‌سازی شده از نظر وجود آنژیواستاتین در مقایسه با ۱۵ شاهد سالم ارزیابی شد. نتایج: نتایج حاصل در آزمون آماری T-TEST با سطح اطمینان ۹۷ درصد (۰۳/۰Pvalue<) ارتباط معنی‌داری را بین وجود آنژیواستاتین در ادرار و سرطان پستان نشان داد که کاملاً با نتایج آسیب‌شناسی بیماران مطابقت داشت. بحث و نتیجه‌گیری: اندازه‌گیری آنژیواستاتین در ادرار افراد مبتلا به سرطان پستان، روشی غیرتهاجمی برای تشخیص سرطان است.
زهرا فتحی، مسعود مشهدی اکبر بوجار، احسان دهنوی، رضا حسن ساجدی،
دوره ۱۱، شماره ۱ - ( ۱۲-۱۳۹۸ )
چکیده

آنژیوژنز[۱] غیرطبیعی با بیماری­های مختلف نظیر سرطان و متاستاز آن، رتینوپاتی و آرتریت روماتوئید در ارتباط است. VEGF-A[۲] مهمترین واسطه­ی آنژیوژنز در میان تمام فاکتورهای رشد است. فعالیت زیستی VEGF توسط دو گیرنده تیروزین کینازی VEGFR-۱ و VEGFR-۲ سلول­های اندوتلیال وساطت می­شود. سیگنالینگ VEGF از طریق VEGFR-۲ مسیر اصلی آنژیوژنز است که منجر به تحریک رشد سریع سلول­های اندوتلیال به داخل تومور می­شود. این رسپتور از یک بخش خارج سلولی، یک بخش سیتوپلاسمی و یک دُمین ترانس ممبران تشکیل شده است. بخش خارج سلولی متشکل از هفت دُمین شبه ایمونوگلوبولین (D۱-D۷) است که دُمین های اول تا سوم به عنوان جایگاه اتصال لیگاند عمل می­کنند. در این مطالعه دُمین های خارج سلولی ۳-۱ گیرنده (KDR۱-۳) بصورت نوترکیب در Pichia pastoris بیان شد. یک قطعه DNA ۹۷۵ نوکلوتیدی حاوی دُمین های ۳-۱ براساس توالی نوکلئوتیدی در GenBank و توالی پروتئین در Swiss-Prot طراحی شد. وکتور بیانی ترشحی نوترکیب (pPinkαHC/KDR۱-۳) ساخته شد و به روش الکتروپوریشن به داخل مخمر منتقل شد. سلول های نوترکیب با بیان بالا از طریق تکمیل اگزوتروفی آدنین شناسایی و کشت شدند. KDR۱-۳ تحت القا با متانول ۱٪ بیان و با SDS-PAGE و تکنیک وسترن بلات تایید شد. پس از تخلیص با کروماتوگرافی تمایلی با رزین Ni-NTA، اتصال محصول بیان شده به hVEGF۱۶۵ با الایزای مستقیم و الایزای مبتنی بر گیرنده اثبات شد. نتایج نشان داد که دُمین خارج سلولی ۳-۱ گیرنده VEGFR-۲ انسانی با ساختار پروتئین یوکاریوتی، که هیچ گزارشی در مورد آن وجود ندارد، با موفقیت بیان شد.
 
[۱] Angiogenesis
[۲] Vascular endothelial growth factor-A
 


دوره ۱۶، شماره ۴ - ( ۴-۱۳۹۵ )
چکیده

در طی چندین دهه اخیر، نیاز روزافزون انسان برای جایگزینی اعضا و بافت‌ها در بدن موجب شده است تا مهندسی بافت به‌عنوان یکی از حوزه‌های پیشرو در تحقیقات علمی مطرح شود. علی‌رغم دستاوردهای بی‌شمار در این حوزه، تاکنون تأثیر مهندسی بافت در کاربردهای بالینی محدود بوده است. یکی از اصلی‌ترین دلایل این محدودیت، عدم تأمین خون کافی برای بافت در مراحل اولیه پس از کاشت است. زمان‌بر بودن فرآیند رگ‌زایی موجب ناکافی بودن تشکیل عروق خونی و درنهایت مرگ سلول‌ها و از بین رفتن بافت می‌شود. در طی سال‌های اخیر، با اجرای رویکردی با نام آمیختگی، سعی شده است تا با جایگذاری یک شبکه عروقی پیش‌ساخته در سازه بافت، تشکیل شبکه خون‌رسانی در درون بافت تسهیل شود. در تحقیق پیش رو با توجه به طبیعت سلولی فرآیند رگ‌زایی، بر اساس یک مدل ریاضی مبتنی بر سلول، دینامیک فرآیند رگ‌زایی در سه مقیاس فراسلولی، سلولی و درون‌سلولی شبیه‌سازی‌شده است تا عملکرد رویکرد آمیختگی مورد آزمون قرار بگیرد. نتایج به‌دست‌آمده برتری استفاده از رویکرد آمیختگی نسبت به رویکرد رگ‌زایی برای تشکیل شبکه عروقی در مهندسی بافت را نشان می‌دهد. این مدل افزایش احتمال بازپیوند جوانه مویرگ‌ها از طریق رویکرد آمیختگی را به اثبات می‌رساند که درنتیجه آن مقدمات جاری شدن خون در شبکه عروقی سریع‌تر طی می‌شود. علاوه بر این، مدل سلولی به‌گونه‌ای توسعه‌یافته است که اثرات ماتریس فراسلولی بر الگوی رگ‌زایی از طریق پدیده دوشاخه شدن نشان داده شود.

دوره ۲۱، شماره ۱ - ( ۱-۱۳۹۷ )
چکیده

اهداف: اگزوزوم‌های مشتق از سلول‌های توموری منبعی غنی از میکروRNA‌‌ها هستند ولی عملکرد زیستی آنها در سلول‌های پذیرنده به‌خوبی مشخص نشده است. هدف مطالعه حاضر بررسی سطح بیانی miR-۹ در اگزوزوم‌های مشتق از سلول‌های اپی‌تلیال کارسینومای تخمدان و تاثیر تیمار اگزوزومی بر بیان ژن فاکتور رشد اندوتلیال عروقی (VEGF) در سلول‌های اندوتلیال ورید بند ناف انسانی بود.
مواد و روش‌ها: در مطالعه تجربی حاضر اگزوزوم‌ها از محیط کشت سلول‌های اپی‌تلیال کارسینومای تخمدان جداسازی شده، اندازه و شکل ظاهری آنها به‌وسیله میکروسکوپ الکترونی نگاره بررسی شد. اگزوزوم‌های تخلیص‌شده با رنگ فلورسنت PKH نشاندار، سپس سلول‌های اندوتلیال ورید بند ناف انسانی با اگزوزوم‌های نشاندارشده تیمار و جذب سلولی توسط میکروسکوپ فلورسنت ارزیابی شد. به‌وسیله PCR کمی، بررسی سطوح بیانی miR-۹ و ژن VEGF صورت گرفت و آزمون T جفتی برای تحلیل داده‌ها به‌کار رفت.
یافته‌ها: اگزوزوم‌ها به‌شکل وزیکول‌هایی کروی‌شکل با قطری بین ۱۰۰-۵۰نانومتر مشاهده شدند. اگزوزوم‌های نشاندار در سیتوپلاسم سلول‌های اندوتلیال مکان‌یابی شدند. این امر حاکی از قابلیت جذب اگزوزوم‌های مشتق از سلول‌های توموری توسط سلول‌های اندوتلیال بود. هم در سلول‌های توموری تخمدان و هم در اگزوزوم‌های مشتق از آنها، miR-۹ بیان شد. سطح بیانی miR-۹ در اگزوزوم‌ها بیشتر و اگزوزوم‌های مشتق از سلول‌های توموری تخمدان منجر به افزایش معنیدار بیان سطح رونوشت ژن VEGF در سلول‌های اندوتلیال شدند.
نتیجه‌گیری: اگزوزوم‌های مشتق از سلول‌های توموری تخمدان موجب افزایش سطح بیان رونوشت ژن فاکتور رشد اندوتلیال عروقی در سلول‌های اندوتلیال می‌شوند و احتمالاً انتقال اگزوزومی miR-۹ می‌تواند مکانیزمی برای چگونگی افزایش بیان فاکتور رشد اندوتلیال عروقی در روند رگ‌زایی تومور در سلول‌های اندوتلیال باشد.

دوره ۲۱، شماره ۲ - ( ۴-۱۳۹۷ )
چکیده

اهداف: یکی از چالش‌های اصلی در مهندسی بافت، رهایش فاکتورهای رشد با سرعت و غلظت مشخص به سلول‌ها است. هدف این پژوهش، ساخت و مشخصه‌یابی نانوذرات هوشمند پلی-‌ان-‌ایزوپروپیل‌آکریل‌آمید حاوی فاکتور رشد اندوتلیال عروقی برای القای رگ‌زایی در سلول‌های بنیادی مزانشیمی مشتق از مغز استخوان انسانی بود.
مواد و روشها: در این پژوهش تجربی، نانوذرات پلیمر هوشمند PNIPAM، به روش پلیمریزاسیون رادیکالی، با دو فرمولاسیون (سامانه) مختلف استفاده شدند. برای بارگذاری فاکتور رشد اندوتلیالی عروقی، دو روش نانورسوبی و نفوذ برای فرمولاسیون‌ها انجام شد. اثر رهایش فاکتور رشد اندوتلیالی عروقی بر تمایز به اندوتلیالِ سلول‌های بنیادی مزانشیمی مشتق از مغز استخوان انسانی در محیط رگ‌زایی، استخوانی و محیطی شامل۵۰% از هر دو محیط رگ‌زایی و استخوانی مورد بررسی قرار گرفت. تجزیه و تحلیل آماری با استفاده از بسته نرم‌افزار GraphPadPrism ۶ انجام شد.
یافته‌ها: روش نانورسوبی به‌دلیل استفاده از حلال آلی ان‌-ان-‌دی‌متیل‌استامید، موجب تخریب ساختار پلیمر شد. پس از ۷۲ساعت حدوداً ۷۰% فاکتور رشد از پلیمر آزاد شد. رهایش ۱۰نانوگرم بر میلی‌لیتر فاکتور رشد اندوتلیالی عروقی از سامانه نانوذرات هوشمند PNIPAM، در محیط دوبعدی با حضور سلول‌های بنیادی مزانشیمی با دانسیته سلولی ۱۰۴×۳ و محیط کشت تمایز استخوانی، پس از ۷ روز، منجر به تمایز به اندوتلیال، تشکیل حلقه‌های شبه‌مویرگی و بیان ۲۰درصدی مارکر اندوتلیالی vWF شد.
نتیجه‌گیری: نانوذرات تهیه‌شده، قابلیت بارگذاری و رهایش فاکتور رشد برای القای پدیده رگ‌زایی در سلول‌های بنیادی مزانشیمی مشتق از مغز استخوان در محیط کشت تمایز استخوانی را دارند.


دوره ۲۱، شماره ۳ - ( ۷-۱۳۹۷ )
چکیده

اهداف: ملانوما یکی از خطرناک‌ترین انواع سرطان پوست است که به داروهای شیمی‌درمانی رایج مقاوم است. مهار رگ‌زایی هدفی بزرگ در مبارزه با سرطان تلقی می‌شود. فیکوسیانین، به‌عنوان متابولیت استخراج‌شده از اسپیرولینا قادر به مهار رگ‌زایی است. بنابراین هدف پژوهش حاضر، بررسی اثر ضدرگزایی فیکوسیانین سی اسپیرولینا پلاتنسیس (Spirulina platensis) بر رده سرطانی ملانومای B۱۶-F۱۰ در موش سوری C۵۷BL/۶ بود.
مواد و روش‌ها: پژوهش تجربی حاضر روی ۱۶ سر موش ماده C۵۷BL/۶ با سن ۸-۶ هفته انجام شد که به‌طور تصادفی به دو گروه کنترل و دریافت‌کننده فیکوسیانین تقسیم شدند. به همه موش‌ها در روز صفر مطالعه، سلول ملانوما تزریق شد و موش‌ها به‌مدت ۲۰ روز تیمار شدند. گروه فیکوسیانین، روزانه ۴۰میلی‌گرم بر کیلوگرم فیکوسیانین را دریافت کردند. تومورها روز ۲۱ استخراج شدند و تاثیر فیکوسیانین بر رگ‌زایی و تکثیر سلول‌های سرطانی به‌ترتیب با کمک روش ایمونوهیستوشیمی با CD۳۱ و Ki-۶۷ بررسی شد. تجزیه و تحلیل داده‌ها با نرم‌افزار JMP ۱۱، از طریق آزمون تحلیل واریانس یک‌راهه صورت گرفت.
یافته‌ها: رگ‌زایی در گروه دریافت‌کننده فیکوسیانین به‌طور معنی‌داری کمتر از گروه کنترل بود (۰/۰۱p<)، در حالی که شاخص میتوز در موش‌های درمان‌شده با فیکوسیانین به‌طور معنی‌داری کمتر از گروه کنترل نبود.
نتیجه‌گیری: فیکوسیانین، قادر به مهار رگ‌زایی تومور ملانومای B۱۶-F۱۰ در موش سوری C۵۷BL/۶ است، ولی قادر به کاهش تکثیر سلول‌های ملانوما نیست.


دوره ۲۲، شماره ۴ - ( ۷-۱۳۹۸ )
چکیده

اهداف: هدف مطالعه حاضر بررسی اثرات لیزوفسفاتیدیک‌اسید (LPA) در محیط کشت بافت تخمدان انسانی بر مرفولوژی و نیز رگ‌زایی با تغییر در بروز فاکتور رشد اندوتلیال عروقی (VEGF) پس از پیوند بود.
مواد و روش‌ها: در مطالعه تجربی حاضر، بافت تخمدان از افراد تغییر جنسیتی (۸ نفر) جمع‌آوری شد و سپس به صورت قطعات کوچک (۹۸ قطعه) بریده شد و بعد از انجماد- ذوب به مدت ۲۴ساعت در دو گروه در غیاب و حضور LPA کشت و سپس به ۱۳ موش‌ اشعه گاما زده‌شده پیوند شدند. بعد از دو هفته برای مطالعه بافت‌ها از نظر مورفولوژی از رنگ‌آمیزی هماتوکسیلین و ائوزین استفاده شد و پروتئین VEGF از طریق ایمونوهیستوشیمی بررسی شد. بیان ژن VEGF نیز با Real time RT-PCR ارزیابی شد.
یافته‌ها: ساختار بافت‌های پیوندی طبیعی و فولیکول‌ها در مراحل مختلف تکوینی و با اندازه‌های مختلف در تمامی گروه‌های مورد مطالعه قابل مشاهده بود. در مطالعات مولکولی میزان بیان ژن VEGF در گروه تیمار با LPA افزایش معنی‌داری در مقایسه با گروه بدون تیمار داشت (۰/۰۵p<). واکنش مثبتی برای آنتی‌بادی VEGF در دیواره عروق خونی موجود در بافت استرومای تخمدان به صورت رنگ سبز در همه گروه‌ها دیده شد.
نتیجه‌گیری: به‌کارگیری LPA در کشت بافت تخمدان انسانی قبل از پیوند می‌تواند باعث افزایش بروز ژن VEGF مرتبط به آنژیوژنز در بافت پیوندی شود.


صفحه ۱ از ۱